آن كرده شد و ظاهرش وجوب قيام و اخلاص و قنوتست و اين آيه از جهة نيّت بهتر از آيات ديگر است كه بانها استدلال كرده‌ايم و همچنين است آيهء كريمهء * ( فَصَلِّ لِرَبِّكَ ) * كه گذشت در اين باب آن نيز دلالت بر اخلاص مىكند و احوط آنست كه ترك نكنند قنوت را مهما أمكن اگر چه همين دست بر داشتن باشد با كلمه اللَّهمّ اغفر لنا و امثال آن و صحيحه زراره نيز دال است بر آن كه مراد از قنوت در اين آيه معنى اصطلاحى است نه لغوى . و در حديث صحيح از وهب بن عبد ربه منقولست كه گفت حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه فرمودند كه هر كه قنوت را ترك كند بعنوان ميل از آن پس نماز او نماز نيست مثل سنيان كه اكثر اعتقاد به آن ندارند ، و جمعى كه دارند على رغم شيعيان ترك مىكنند آن را پس اگر شيعه رغبة عنه ترك كند نماز او نماز نخواهد بود بلكه دغدغه مىشود كه مرتد شود چون انكار ما جاء به النبي ( ص ) كرده است . و در حديث صحيح از زراره منقول است كه حضرت امام محمد باقر صلوات الله عليه فرمودند كه مرا خوش نمىآيد كه كسى رو را بگرداند از سنت حضرت سيّد المرسلين صلى الله عليه و آله يا ترك كند آن را و ترديد ممكن است كه از راوى بوده باشد حق اين است كه حضرت هر دو شق را مكروه و بد دانستند . ( وادنى ما يجزئ من القنوت انواع منها ان يقول ربّ اغفر و ارحم و تجاوز عمّا تعلم انّك أنت الاعزّ الاكرم و منها ان يقول سبحان من دانت له السّماوات و الارض بالعبوديّة و منها ان يسبّح ثلث تسبيحات و لا باس ان تدعو فى قنوتك و ركوعك و سجودك و قيامك و قعودك للدّنيا و الآخرة و تسمّى حاجتك ان شئت ) و كمترين